Σκέψου ένα μαχαίρι. Μπορεί να κόψει ψωμί. Μπορεί, όμως, να αφαιρέσει και μια ζωή. Δεν φταίει η λεπίδα για την πρόθεση. Φταίει το χέρι που τη στρέφει.

Το ίδιο ισχύει για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Μπορεί να υπηρετήσει τη γνώση, τη δημιουργία και την πρόοδο. Μπορεί, όμως, να γίνει όπλο, εργαλείο χειραγώγησης και μηχανισμός καταστροφής.

Και υπάρχει και το νυστέρι του χειρουργού. Ένα εργαλείο που απαιτεί γνώση, ακρίβεια και μαεστρία. Στα σωστά χέρια σώζει ζωές. Στα λάθος χέρια μπορεί να τις καταστρέψει.

Στη δική μου περίπτωση, το νυστέρι του μαιευτήρα που με ξεγέννησε μου προκάλεσε αναπηρία τη στιγμή που ήρθα στον κόσμο.

Και το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη τότε.

Είναι τι συμβαίνει μετά.

Εκείνοι που έχουν την εξουσία να ελέγξουν, να κρίνουν και να αφαιρέσουν, όταν συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, την άδεια ενός γιατρού, δεν έχουν τα αρχίδια να το κάνουν.

Κι εγώ αναρωτιέμαι: ποιος προστατεύει ποιον; Και ποιος λογοδοτεί στον άνθρωπο που πληρώνει το τίμημα για μια ολόκληρη ζωή;

Γιατί όταν οι αρμόδιοι δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη τους, όταν η εξουσία προστατεύει την εξουσία και ο άνθρωπος μένει μόνος απέναντι σε όλους, τότε δεν μιλάμε απλώς για αδυναμία του συστήματος.

Μιλάμε για συνενοχή.

Και ναι, όταν όλοι κοιτούν αλλού, όταν κανείς δεν λογοδοτεί και κανείς δεν πληρώνει το τίμημα των πράξεών του, η αίσθηση είναι μία:

Είναι όλοι το ίδιο σκατά.

Γι' αυτό, προτού φοβηθούμε ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα γίνει επικίνδυνη, ας κοιτάξουμε τι κάνει ήδη ο άνθρωπος με τη δική του νοημοσύνη.

Η μηχανή μπορεί να αποκτήσει τεράστια δύναμη.

Ο άνθρωπος, όμως, μπορεί να έχει δύναμη, γνώση και εξουσία, και παρ' όλα αυτά να μην έχει ούτε ίχνος συνείδησης.

**Και τότε, το πρόβλημα δεν είναι το εργαλείο.
Είναι εκείνος που το κρατά. Και εκείνοι που τον αφήνουν να συνεχίζει, χωρίς να λογοδοτεί.**

Αρθρο του: Κριεκούκη Κωνσταντίνου.