Πρόλογος
Θυμάμαι τη σιωπή που προηγήθηκε πριν ανάψουν οι λυχνίες. Μια σιωπή που δεν ήταν κενή, αλλά φορτισμένη με προσμονή και ένταση.Έτσι έκανε την πρώτη του εμφάνιση το RadioIn στις 4 Δεκεμβρίου 1985· όχι ως ένας απλός ραδιοφωνικός σταθμός, αλλά ως έκφραση μιας εσωτερικής ανάγκης. Ως κάτι που έπρεπε να ειπωθεί, ακόμη κι αν δεν γνώριζα ποιος θα ήταν ο αποδέκτης του.
Τα πρώτα χρόνια
Ο πομπός λειτουργούσε με λυχνίες. Την ώρα της εκπομπής έβλεπα τα νήματα να πυρώνουν, να ανάβουν αργά, και ήταν σαν να έβλεπα τα μάτια μιας κοπέλας να λάμπουν μέσα στο μισοσκόταδο. Δεν ήταν μηχανή· ήταν παρουσία.
Η κεραία δεν ήταν εξάρτημα. Ήταν δοκιμασία. Ένα καλώδιο σαράντα, πενήντα, καμιά φορά εξήντα μέτρα, από ταράτσα σε ταράτσα, πάνω από κεφάλια που δεν ήξεραν ότι τους μιλούσα. Κατέληγε στο πηνίο του πομπού σαν ομφάλιος λώρος. Αν κοβόταν, ο σταθμός πέθαινε. Τόσο απλά.
Δεν υπήρχαν μετρητές ψυχής. Μόνο το αυτί. Μόνο η παύση πριν μιλήσω. Κι ύστερα η φωνή, να φεύγει χωρίς καμία εγγύηση ότι θα φτάσει. Κι όμως έφτανε.
Τα τραγούδια
Τα τραγούδια δεν έτρεχαν. Ζούσαν. Έρχονταν από κασέτα ή από βινύλιο και τα χειριζόμουν με σεβασμό σχεδόν τελετουργικό. Μια γρατζουνιά στο αυλάκι, μια τσάκιση στην ταινία, και η μουσική πλήγωνε.
Το βινύλιο ειδικά το κρατούσα από την άκρη, ποτέ στην επιφάνεια. Το άφηνα πάνω στο πικάπ όπως μια μητέρα ακουμπά το βρέφος της στην κούνια: αργά, σίγουρα, χωρίς θόρυβο. Η βελόνα κατέβαινε, ακουγόταν εκείνο το μικρό κρακ, κι έπειτα… χρόνος.
Κάποιος με ακούει
Μια νύχτα χτύπησε το τηλέφωνο.
«Καλησπέρα… σε ακούω».
Τρεις λέξεις. Κι όμως άνοιξαν τον κόσμο. Δεν ήξερα ποιος είναι, από πού τηλεφωνεί, πώς με βρήκε. Ήξερα μόνο ότι δεν ήμουν πια μόνος. Από εκείνη τη στιγμή, κάθε λέξη απέκτησε βάρος.
Η πρώτη αφιέρωση
Η πρώτη αφιέρωση ήρθε δειλά. Ένα όνομα. Ένα τραγούδι. Τίποτα άλλο. Έβαλα το βινύλιο με χέρια που έτρεμαν λίγο. Για πρώτη φορά δεν έβαζα μουσική για μένα. Την έβαζα για κάποιον άλλον.
«Αυτή η αφιέρωση είναι για σένα», είπα. Και δεν χρειαζόταν να πω τίποτα άλλο. Κατάλαβα τότε ότι η αφιέρωση δεν είναι τραγούδι. Είναι άδεια να μπεις στη ζωή του άλλου για τρία λεπτά.
Η παρηγοριά
Υπήρχαν νύχτες βαριές. Μιλούσα λίγο και άφηνα τη μουσική να κρατάει χώρο. Κάποιος μου είπε μια φορά: «Μη μου μιλήσεις πολύ. Άφησέ το να παίζει».
Και το άφησα.
Τότε έμαθα πως ο κόσμος δεν ακούει πάντα για να διασκεδάσει. Ακούει για να αντέξει. Δεν ήμουν λύση. Ήμουν φωνή που έλεγε “είμαι εδώ”. Και, χωρίς να το λέω δυνατά, παρηγορούσα και εμένα.
Μεγάλωσαν μαζί του
Κάποιοι με άκουγαν χρόνια. Από παιδιά έγιναν ενήλικες. Άλλαζαν ζωές κι εγώ ήμουν εκεί. Όχι πρωταγωνιστής· συνοδοιπόρος. Το RadioIn έγινε φόντο ζωής. Σταθερά.
Η άδοξη πτώση
Το 1991 ήρθε το χτύπημα. Οι γνωστοί-άγνωστοι της εποχής αποφάσισαν πως φτάνει. Ο πομπός χάθηκε. Τα μηχανήματα σώπασαν. Το κέφι έπεσε βαρύ.
Το σκέφτηκα να τα παρατήσω. Αλλά το πείσμα δεν ξέρει από φινάλε. Πήρα καινούρια μηχανήματα, βελτίωσα το πρόγραμμα και ξαναβγήκα στον αέρα. Όχι από θράσος. Από ανάγκη.
Από τις κασέτες στους υπολογιστές
Έμαθα τότε πως μόνο όποιος εξελίσσεται αντέχει. Κι εγώ άντεξα.
Το σήμερα
Σήμερα το RadioIn εκπέμπει 24 ώρες το 24ωρο. Οι επιλογές μου είναι μία-μία. Ανθρώπινες. Χωρίς αλγόριθμο. Κάθε τραγούδι κουβαλά ιστορία. Κάθε στίχος λίγη μαγεία.
Δεν υπάρχει καμία οικονομική απολαβή. Υπάρχει όμως διάρκεια. Παρουσία. Παρέα.
Επίλογος
Κάποια στιγμή συνειδητοποίησα ότι το RadioIn δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα που επιλέγω να κάνω. Είναι μια σταθερή παρουσία που με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή. Αν κάποτε σιγήσει, αυτό δεν θα σημαίνει ήττα, αλλά ολοκλήρωση ενός κύκλου.
Διότι όσοι το άκουσαν, και συνεχίζουν να το ακούν, έχουν ήδη ενσωματώσει τον σταθμό μέσα τους. Και ό,τι βρίσκει θέση εκεί… δεν παύει ποτέ να υπάρχει.
Το RadioIn δεν είναι μηχανή. Είναι ίχνος. Κι αυτό μου φτάνει.
