Το πρώτο, όσο κι αν το κοινωνικό βλέμμα το χλευάζει, είναι καθαρό σαν μαχαίρι: συναίνεση, ανάγκη, επιβίωση. Μια υπηρεσία σχεδόν ιερή, όταν προσφέρεται χωρίς σκιές και θηρευτές. Το σώμα δεν ντροπιάζει κανέναν· οι άνθρωποι το φορτώνουν ντροπές γιατί φοβούνται τη δική τους επιθυμία. Κι αν κάτι είναι τίμιο σε αυτόν τον κόσμο, είναι μια ανταλλαγή που ξέρει τι ζητά και τι δίνει.
Τώρα, η παρέα. Εκεί μπαίνουμε σε άλλες θάλασσες, πιο σκοτεινές.
Όταν κάποιος πουλάει συντροφικότητα που δεν νιώθει, όταν χαρίζει χαμόγελα που βρωμάνε πλαστικό, όταν παριστάνει τον «άκουσα-σε-κατάλαβα» ενώ το μόνο που ακούει είναι ο ήχος του δικού του συμφέροντος… τότε, ναι, κάτι μέσα σου σπάει. Γιατί εκεί δεν αγοράζεις χρόνο. Αγοράζεις ψέμα μεταμφιεσμένο σε ανθρώπινη ζεστασιά.
Κι αυτό, αν είναι κάτι, είναι προδοσία.
Οπότε η ανώτερη μορφή πορνείας;
Όχι το σώμα. Το σώμα είναι τίμιο.
Ούτε η μοναξιά — αυτή δεν χρεώνεται, μόνο βαραίνει.
Η μεγάλη πορνεία είναι η ψευτιά που πλασάρεται ως στοργή.
Η αγάπη-μαϊμού.
Η φιλία με τιμολόγιο.
Το «είμαι εδώ για σένα» που στην πραγματικότητα σημαίνει «είμαι εδώ μέχρι να μου τελειώσεις».
Εκείνοι είναι οι αληθινοί προαγωγοί: όχι οι άνθρωποι των δρόμων, αλλά οι άνθρωποι των σαλονιών, των γραφείων, των κοινωνικών κύκλων. Αυτοί που αφήνουν πίσω τους χαμόγελα που λάμπουν αλλά δεν ζεσταίνουν. Που πατούν ψυχές όπως άλλοι πατούν φίλτρα στις φωτογραφίες τους.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε για πορνεία, ας την ονομάσουμε σωστά:
η εμπορία του συναισθήματος είναι πάντα πιο βρώμικη από την εμπορία του δέρματος.
