Η σκέψη μιας βόλτας πάνω από τους αιθέρες με γεμίζει μια γλυκιά ανυπομονησία, έναν ενθουσιασμό που πάλλεται σαν φτερό έτοιμο να ανοίξει. Ονειρεύομαι να αφεθώ ολοκληρωτικά στην εμπειρία της πτήσης, να παραδοθώ στην αίσθηση της απόλυτης ελευθερίας, εκεί όπου το σώμα ελαφραίνει και η ψυχή θυμάται κάτι αρχέγονο. Να νιώσω τον αέρα να με αγκαλιάζει χωρίς όρους, να χαϊδεύει τις σκέψεις μου, να τις διαλύει. Να αντικρίσω τον ορίζοντα απλωμένο, γυμνό και ειλικρινή, χωρίς σύνορα και χωρίς υποσχέσεις — μόνο παρουσία.

Θέλω να αφήσω πίσω μου κάθε έγνοια, κάθε βάρος της καθημερινότητας, σαν παλιά ρούχα που δεν μου κάνουν πια. Να χαθώ στη μαγεία του ουρανού, εκεί όπου η γη συναντά τα σύννεφα και ο χρόνος χάνει τη σημασία του, επιβραδύνει, σωπαίνει. Σε εκείνη τη σιωπή, δεν υπάρχει βιασύνη· υπάρχει μόνο ανάσα. Και μέσα σε αυτή την εμπειρία, η ψυχή βρίσκει μια βαθιά, καθαρή ηρεμία, ενώ το βλέμμα γεμίζει εικόνες φωτεινές, ανεξίτηλες — εικόνες που δεν ξεθωριάζουν, αλλά επιστρέφουν κάθε φορά που χρειάζεται κανείς να θυμηθεί τι σημαίνει να νιώθεις ζωντανός.