Δεν τρέχω για να πιάσω τον χρόνο από την ουρά — τρέχω γιατί δεν σκοπεύω να του χαρίσω ούτε μισό δευτερόλεπτο, κι ας λαχανιάζω σαν σκύλος που μόλις δραπέτευσε από παιδικό πάρτι με τρεις τούρτες και δέκα παιδιά να του πετάνε μπαλόνια. Έχω ζήσει καλά και έχω φάει κάτι ζόρια κατευθείαν στη μούρη, σαν σφαλιάρα κερασμένη από τη ζωή που ούτε στα ανέκδοτα δε χωράει. Κι όμως, είμαι εδώ, όρθιος — ή έστω σε μια στάση που θυμίζει ισορροπία αν την κοιτάξεις με μισόκλειστα μάτια.

Και θέλω κι άλλα. Ναι, κι άλλα. Όχι γιατί δεν εκτίμησα όσα μου ήρθαν, αλλά γιατί έμαθα ότι κάθε «λίγο» κοστίζει... και μάλιστα όσο ένας καφές στο αεροδρόμιο που σε κάνει να σκέφτεσαι αν πρέπει να πουλήσεις το σπίτι. Αχαριστία; Είναι να σου δίνεται η ζωή και να της λες «όχι, ευχαριστώ, μόλις έφαγα». Πλεονεξία; Είναι να κρατάς το μισό σακουλάκι πατατάκια για αργότερα ενώ ξέρεις ότι το «αργότερα» είναι παραμύθι.

Έχω αναπηρία. Δεν έχω παραιτηθεί. Και αυτά τα δύο δεν χωράνε στην ίδια πρόταση — εκτός αν μιλάμε για ανέκδοτο που δεν είναι καθόλου αστείο. Οπότε ναι, τρέχω. Και δεν ζητάω άδεια από κανέναν — το πολύ-πολύ να ρίξω μια ματιά αν έχω δεμένα τα κορδόνια, γιατί αλλιώς το ανέκδοτο θα γίνει live παράσταση.