Οι σωστοί άνθρωποι που συναντάμε στη ζωή μας δεν περνούν απλώς· ριζώνουν. Μένουν χαραγμένοι στη μνήμη και την καρδιά μας, όχι από συνήθεια ή υποχρέωση, αλλά γιατί άγγιξαν κάτι αληθινό μέσα μας. Ακόμα κι όταν χαθούν από την καθημερινότητά μας, η παρουσία τους επιμένει: σε μια σκέψη που επιστρέφει απρόσκλητη, σε μια φράση που μας άλλαξε, σε μια σιωπή που δεν ξεχάστηκε ποτέ.

Αντίθετα, οι λάθος άνθρωποι διαλύονται με τον χρόνο. Μοιάζουν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, σαν να μην διασταυρώθηκαν καν μαζί μας στον δρόμο. Δεν αφήνουν ίχνος, γιατί δεν υπήρξε ουσία. Ήταν περαστικοί θόρυβοι, σκιές χωρίς βάρος, μαθήματα ίσως — αλλά όχι μνήμες. Και όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτό είναι μια μορφή δικαιοσύνης: η ζωή κρατά μόνο ό,τι άξιζε πραγματικά να μείνει.

Γιατί στο τέλος, δεν μας καθορίζουν όσοι πέρασαν, αλλά όσοι έμειναν. Κι αυτοί είναι πάντα λιγότεροι απ’ όσους νομίζαμε — και πολύτιμοι ακριβώς γι’ αυτό.