Δεν είμαι το κουράγιο σου.
Δεν είμαι το παράδειγμά σου.
Δεν είμαι το «μπράβο που βγήκες από το σπίτι».

Είμαι άνθρωπος.
Και δεν χρειάζομαι χειροκρότημα επειδή αναπνέω.

Ξέρεις τι κουράζει πιο πολύ;
Όχι η αναπηρία.
Η διαρκής μετάφραση.

Να σου εξηγώ ότι δεν είμαι άρρωστος.
Ότι δεν “το παλεύω”.
Ότι δεν “μου έτυχε”.
Ότι δεν χρειάζεται να μου μιλάς σαν να σπας αυγό με κουτάλι.

Κάθε φορά που λες
«Δεν φαίνεται η αναπηρία σου»
ακούω:
«Α, ωραία, δεν χαλάς το τοπίο».

Κάθε φορά που λες
«Είσαι έμπνευση»
χωρίς να με ξέρεις,
με κάνεις αφίσα.
Όχι άνθρωπο.

Δεν θέλω να με θαυμάζεις.
Θέλω να με σέβεσαι.

Δεν θέλω να φοβάσαι μην κάνεις λάθος.
Θέλω να ρωτήσεις.
Να μιλήσεις.
Να κάνεις και λάθος — άνθρωπος είσαι.

Ξέρεις ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα;
Όχι ότι δεν ξέρεις πώς να μου φερθείς.
Αλλά ότι δεν αντέχεις
την ιδέα πως αυτό θα μπορούσε να είσαι εσύ.

Γι’ αυτό κοιτάς αλλού.
Γι’ αυτό μιλάς πιο αργά.
Γι’ αυτό λες ανοησίες ντυμένες καλοσύνη.

Αλλά άκου κάτι απλό:
Δεν είμαι εδώ για να σου διδάξω ζωή.
Είμαι εδώ για να τη ζήσω.

Με τον τρόπο μου.
Χωρίς άδεια.
Χωρίς λύπηση.

Και αν κάτι ζητάω, είναι μόνο αυτό:
Μη με κάνεις σύμβολο.
Κάνε χώρο.

Τόσο.