Φοβάμαι.
Όχι την αγάπη σου.
Εκείνη δεν μου έκανε ποτέ κακό.
Φοβάμαι αυτό που γεννιέται μέσα μου όταν νιώθω πως κάποιος με κοιτάζει και δεν ψάχνει να βρει τα ελαττώματά μου.
Όταν με κοιτάζει και δεν με συγκρίνει με κανέναν.
Όταν με κοιτάζει και, αντί να μετράει όσα μου λείπουν, βλέπει όσα υπάρχουν.
Φοβάμαι γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να σου την ανταποδώσω.
Κι αυτό είναι το παράξενο με την αγάπη.
Δεν φοβάσαι πάντα μήπως δεν σε αγαπήσουν.
Καμιά φορά φοβάσαι μήπως σε αγαπήσουν τόσο πολύ, που δεν θα μπορέσεις να σταθείς στο ύψος αυτής της αγάπης.
Μήπως κάποια μέρα με κοιτάξεις και καταλάβεις πως δεν είμαι αυτός που φαντάστηκες.
Μήπως ανακαλύψεις τις σιωπές μου.
Τις ανασφάλειές μου.
Τις μικρές μου κακίες.
Τις μεγάλες μου αδυναμίες.
Όσα κρύβω όταν χαμογελώ.
Όσα λέω «δεν πειράζει», ενώ μέσα μου πονάνε.
Γιατί είναι εύκολο να αγαπήσεις έναν άνθρωπο όπως τον φαντάζεσαι.
Το δύσκολο είναι να τον αγαπήσεις όπως πραγματικά είναι.
Κι εγώ δεν ξέρω αν είμαι έτοιμος να με αγαπήσεις ακριβώς έτσι.
Μη με βλέπεις με τόση αγάπη.
Γιατί έχω μάθει να αμφιβάλλω για τα όμορφα πράγματα.
Έχω μάθει να ψάχνω τη δεύτερη σκέψη πίσω από μια καλή κουβέντα.
Να αναρωτιέμαι τι κρύβεται πίσω από ένα χαμόγελο.
Να περιμένω τη στιγμή που θα αλλάξει το βλέμμα σου.
Ίσως γιατί κάποτε πίστεψα πως θα μείνουν.
Και έφυγαν.
Ίσως γιατί κάποτε πίστεψα πως με ήθελαν.
Και τελικά κουράστηκαν.
Ίσως γιατί κάποτε άνοιξα την πόρτα μου και κάποιος μπήκε μέσα, κοίταξε γύρω του, είδε όσα είχα κρύψει και μετά έφυγε αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή.
Κι από τότε φοβάμαι τα ανοιχτά.
Φοβάμαι τις υποσχέσεις.
Φοβάμαι τις μεγάλες κουβέντες.
Φοβάμαι το «θα είμαι εδώ».
Γιατί ξέρω πως μερικοί άνθρωποι το λένε πραγματικά.
Και κάποιοι άλλοι το λένε μόνο μέχρι να βρουν έναν καλύτερο λόγο για να φύγουν.
Κι όμως...
Εσύ με κοιτάς ακόμα.
Χωρίς να βιάζεσαι.
Χωρίς να απαιτείς.
Χωρίς να μου ζητάς να γίνω κάποιος άλλος.
Και αυτό με τρομάζει περισσότερο απ’ όλα.
Γιατί δεν ξέρω πώς να αμυνθώ απέναντι σε έναν άνθρωπο που δεν μου επιτίθεται.
Δεν ξέρω πώς να προστατευτώ από έναν άνθρωπο που δεν θέλει να με πληγώσει.
Δεν ξέρω πώς να φύγω από κάποιον που δεν με διώχνει.
Και τότε, ίσως, καταλαβαίνω κάτι.
Δεν φοβάμαι εσένα.
Φοβάμαι εμένα.
Φοβάμαι μήπως σε χρειαστώ.
Μήπως συνηθίσω την παρουσία σου.
Μήπως κάποια στιγμή η φωνή σου γίνει μέρος της καθημερινότητάς μου και η απουσία σου αρχίσει να μοιάζει με κενό.
Φοβάμαι μήπως μάθω να ακουμπώ πάνω σου.
Και μετά φοβάμαι μήπως κάποια μέρα φύγεις και δεν ξέρω πώς να σταθώ μόνος μου.
Γι' αυτό κρατάω απόσταση.
Γι' αυτό κάποιες φορές κρυώνω χωρίς λόγο.
Γι' αυτό κάνω πως δεν με νοιάζει.
Γι' αυτό όταν με πλησιάζεις, κάνω ένα βήμα πίσω.
Όχι επειδή δεν σε θέλω.
Αλλά επειδή σε θέλω περισσότερο απ' όσο θα έπρεπε.
Κι αυτό με κάνει ευάλωτο.
Και η ευαλωτότητα είναι ένα παράξενο πράγμα.
Είναι σαν να παραδίδεις στον άλλον ένα όπλο και να του λες:
«Μπορείς να με διαλύσεις.
Σε εμπιστεύομαι να μην το κάνεις».
Κι αν το κάνεις;
Τότε τι;
Τότε πρέπει να μαζέψω ξανά τον εαυτό μου από το πάτωμα.
Να ξαναχτίσω όσα γκρεμίστηκαν.
Να πείσω τον εαυτό μου πως δεν ήταν λάθος που εμπιστεύτηκα.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο δύσκολο.
Όχι να αγαπήσεις.
Αλλά να πιστέψεις ξανά πως η αγάπη δεν τελειώνει πάντα με πόνο.
Και τώρα...
Μη με κοιτάς με τόση αγάπη.
Άσε με λίγο να σε συνηθίσω.
Άσε με να μάθω το βλέμμα σου.
Να μάθω πως το χαμόγελό σου δεν κρύβει ειρωνεία.
Να μάθω πως όταν λες «είμαι εδώ», δεν μετράς ήδη πόσο θα μείνεις.
Άσε με να καταλάβω πως δεν χρειάζεται να σου επιστρέψω αμέσως όλα όσα μου δίνεις.
Γιατί ίσως η αγάπη να μην είναι ανταλλαγή.
Ίσως να μην είναι:
«Σου δίνω αυτό, άρα μου χρωστάς εκείνο».
Ίσως να είναι απλώς:
«Είμαι εδώ, γιατί θέλω να είμαι εδώ».
Και τότε...
Μη με βλέπεις με τόση αγάπη.
Γιατί μπορεί κάποια μέρα να πάψω να φοβάμαι.
Και τότε μπορεί να σε κοιτάξω κι εγώ.
Όχι με φόβο.
Όχι με καχυποψία.
Αλλά με εκείνο το βλέμμα που έχουν οι άνθρωποι όταν επιτέλους αφήνουν κάτω τις άμυνές τους.
Και μπορεί να σου πω:
«Συγγνώμη που φοβήθηκα».
Και ίσως να μου πεις:
«Δεν πειράζει».
Και ίσως τότε να καταλάβω πως υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν να τους ανταποδώσεις την αγάπη τους ακριβώς όπως στην έδωσαν.
Αρκούνται στο να ξέρουν πως κάπου μέσα σου βρήκε χώρο.
Κι αν τελικά δεν μπορώ να σου δώσω όσα μου έδωσες;
Ίσως μπορώ να σου δώσω κάτι άλλο.
Την αλήθεια μου.
Τις αδυναμίες μου.
Τους φόβους μου.
Τις σιωπές μου.
Τα βράδια που δεν θα έχω λόγια.
Τα πρωινά που θα χαμογελάω χωρίς να ξέρω γιατί.
Τις μέρες που θα είμαι δύσκολος.
Και εκείνες που θα είμαι εύκολος.
Μπορώ να σου δώσω εμένα.
Όχι τον τέλειο εμένα.
Όχι τον δυνατό.
Όχι τον ατρόμητο.
Αλλά αυτόν που υπάρχει πραγματικά.
Και ίσως...
Αυτό να είναι το πιο μεγάλο «σ' αγαπώ» που μπορεί να πει ένας άνθρωπος.
Να σου επιτρέψει να τον δεις όπως πραγματικά είναι.
Χωρίς μάσκες.
Χωρίς άμυνες.
Χωρίς παιχνίδια.
Κι ύστερα να σου πει:
«Αυτός είμαι.
Δεν ξέρω αν είμαι αρκετός.
Δεν ξέρω αν μπορώ να σου δώσω όσα αξίζεις.
Δεν ξέρω αν θα είμαι πάντα δυνατός.
Αλλά, για πρώτη φορά, δεν θα φύγω μόνο και μόνο επειδή φοβάμαι».
Γιατί τελικά...
Μη με κοιτάς με μίσος.
Αυτό μπορώ να το αντέξω.
Το μίσος, βλέπεις, μου είναι πολύ εύκολο να το νικήσω.
Το μίσος με κάνει δυνατό.
Με κάνει να κλείνω τις πόρτες.
Να υψώνω τοίχους.
Να λέω:
«Δεν σε χρειάζομαι».
Το μίσος ξέρω πώς να το πολεμάω.
Μπορώ να του αντισταθώ.
Μπορώ να του απαντήσω.
Μπορώ να το διώξω.
Αλλά η αγάπη...
Η αγάπη δεν έρχεται να με πολεμήσει.
Έρχεται και κάθεται απέναντί μου.
Με κοιτάζει.
Και περιμένει.
Δεν κρατάει όπλα.
Δεν φωνάζει.
Δεν απειλεί.
Δεν απαιτεί.
Μόνο περιμένει.
Και γι' αυτό είναι τόσο δύσκολο να της αντισταθώ.
Γιατί πώς νικάς κάτι που δεν θέλει να σε νικήσει;
Πώς πολεμάς κάποιον που απλώς σε αγκαλιάζει;
Πώς διώχνεις έναν άνθρωπο που σου λέει:
«Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να μείνω»;
Ίσως δεν τον διώχνεις.
Ίσως, για πρώτη φορά, μένεις κι εσύ.
Και τότε...
Μπορείς να με βλέπεις με αγάπη.
Όση θέλεις.
Απλώς κάνε μου μια μικρή χάρη.
Μην περιμένεις να μην φοβάμαι.
Αγάπησέ με και με τον φόβο μου.
Μείνε λίγο ακόμα όταν κάνω πίσω.
Χαμογέλα όταν κλείνομαι.
Κάνε υπομονή όταν δεν βρίσκω λέξεις.
Και όταν κάποια μέρα σε κοιτάξω χωρίς να αποστρέψω το βλέμμα μου...
Μην πεις τίποτα.
Μόνο μείνε.
Γιατί εκείνη τη στιγμή...
θα έχω κάνει κάτι που δεν κατάφερα ποτέ πριν.
Θα έχω νικήσει όχι το μίσος,
αλλά τον φόβο μου να αγαπηθώ.